مفاد روايات را بيان كند كه چگونه حضرت در اتصال به پيامبر و برخوردار از علم ايشان بود و اين صحيفه خود شاهدى است گويا بر اتصال و تفاوت ، و همچنين حضرت از فهم و قدرت استنباط از آيات قرآن برخوردار بوده است . بنابر اين ، در منابع اهل سنت از اين صحيفه بارها با تعبيرات مختلف ياد شده و حتى نشان مىدهد با همان گستردگى و تنوع موضوعاتى كه در منابع شيعه رسيده نقل و اخبارى روايت شده است . اما چرا در منابع اهل سنت از صحيفه امام على كمتر نقل شده ، حتى اين كاستى در منابع شيعه هم ديده مىشود ، تا آنجا كه به زمان صادقين كه مىرسد ، نقل از امام فراوان مىگردد و افزون بر نقل ، خاطره آن كتاب بازگو مىشود ؟ بايد اين داستان را به عهد اموى و فشار و تضيقاتى مربوط دانست كه به مواليان و شيعيان حضرت وارد مىشده است . همچنين كليه كسانى كه بگونه‌اى مىخواسته‌اند نام حضرت را ببرند و از اين كتاب و مطالبش سخن بگويند . به تعبير امام ابو زهره يكى از دانشمندان معاصر مصرى ( زنده در سال 1390 ق ) : اين معقول نيست كه در منبرها على را لعنت كنند و باز اجازه دهند كه اهل حديث از علم او سخن بگويند و احاديث او را نقل كنند ، خصوصا در آنجا كه در اصطكاك با اساس حكومت آنها بوده و يا بيان مسائلى بوده كه شخصيت علمى و موقعيت حضرت را نشان دهد . « 1 » و بهترين شاهد بر اين مسئله قصه‌اى است كه درباره حسن بصرى ( م 110 ) يكى از تابعين نقل مىكنند : حسن بصرى كسى بود كه

--> ( 1 ) - ابو زهره ، محمد ، الامام الصادق / 162 .